پیام عیدی طالبان نیز رنگ خون دارد

نویسنده : زحل نصرت

گفتگو های صلح در افغانستان تنها امید مردم و دولت به خاتمه جنگ در بیشتر از پانزده سال گذشته بوده است . اما به قول معروف طالبان بار ها این گفتگو ها و پیوستن به روند صلح را با دست پس زده و با پا پیش کشیده اند. اما این بار  رهبر جدید گروه طالبان ملا هیبت الله آخند زاده نتنها نامی از مذاکرات صلح نمیبرد،  بلکه به گونه علنی با نشر پیامی به هوادارنش میگوید که راه ملا محمد عمر و ملا اختر محمد منصور را پیش خواهد برد . او گفته است که با توجه به پالیسی امارت اسلامی با موجودیت نیرو های خارجی در افغانستان جهاد در این کشور فرض است. او این گفته ها را نتنها در زبان بلکه با انجام حملات هراس افگنی تا اینک به اثبات رسانده است. چنانچه حمله انتحاری ای که چند روز قبل بر جان نیرو تازه فارغ شده پولیس انجام شد یکی از آن ها بود.

شکی نیست که مشکل طالبان ، نیرو های خارجی که در افغانستان حضور دارند نیست. زیرا بار ها شاهد آن بوده ایم که نظامیان و غیر نظامیان افغان همیشه بیشتر از نیرو های خارجی مورد هدف تیر طالبان قرار داشته اند. اما همانگونه که پیداست "هر که بخواهد کاری را انجام دهد راه آنرا پیدا می کند و هر که نخواهد بهانه آنرا" موجودیت نیرو های خارجی در افغانستان همیشه بهانه و یک راه گریز برای طالبان از گفتگو های صلح بوده است.

اما دولت افغانستان که گاهگاهی از طالبان به عنوان برادران ناراضی یاد کرده و در راه تامین صلح و پیوستن گروه طالبان به روند صلح از هیچ هزینه ای دریغ نکرده تا هنوز هم در مقابل حملات طالبان از خود واکنشی عمیق نشان نداده ، اگر چه از گذشته تا کنون فعالیت های ضد بشری طالبان را تنها تقبیع کرده اما در مقابل حملات طالبان اقدامی در عمل انجام نداده. با انکه شورای عالی صلح از سالها بدینسو فعالیت می کند اما این شورا نیز با صرف هزینه های پیاپی تنها دریچه ای بوده است برای گماشته شدن نمادین چند تن در راس این نهاد و به نظر میرسد که این نهاد خود نیز نمی تواند در نقش یک نهاد تصمیم گیرنده عمل کند.

با انکه دور اول گفتگو های صلح  در شانزدهم سرطان سال 1395 با نمایندگی چهار کشور افغانستان، چین،امریکا و پاکستان در اسلام آباد برگزار شد، که به نتیجه دست نیافت اما در دوره های بعدی آن که قرار بود برگزار شود با آشکار شدن خبر مرگ ملا محمد عمر به تعویق افتاد.

 اما دیری نگذشت که طالبان با صدور بیانیه ای اعلام کردند که در گفتگو های صلح اشتراک نمی کنند  پس از آن با روی کار آمدن ملا اختر محمد منصور امید برای گفتگو های صلح می رفت اما دیری نگذشت که این رهبر طالبان نیز در خاک پاکستان کشته شد. با مرگ وی دوباره گفتگو های صلح به یک معضل جدی تبدیل شد. اما با انتخاب شدن ملا هیبت الله آخند زاده گمان میرفت که وی فرد صلح دوستی باشد و بخواهد به روند صلح افغانستان رنگ و بوی تازه ببخشد. اما به نظر میرسد که این رهبر طالبان نیز هوای صلح و آشتی در سر ندارد و می خواهد و ضعیتی که در 15 سال گذشته در افغانستان جریان داشته همچنان ادامه یابد. این در حالی است که پشتیبانی پاکستان از این گروه تروریستی همچنان ادامه دارد زیرا بار ها لانه های طالبان در خاک پاکستان آماج حملات نیرو های خارجی قرار گرفته که کشته شدن ملا محمد منصور در خاک پاکستان اثبات کننده این مدعا است. اما توقع دولت افغانستان از پاکستان به عنوان اینکه واسطه بین افغانستان و طالبان در روند گفتگو های صلح باشد همواره یک خواست بی مورد بوده است. و دولت افغانستان نتنها اینکه این خیال مهال را که دولت پاکستان بتواند پل ارتباطی بین این گروه و افغانستان باشد را باید یک بار و برای همیش بدون هیچ قید و شرطی از سر دور کند بلکه باید یک لایحه ای مشخصی وضع کند تا بر مبنای آن با دستگیر شدن هر یک از سران طالبان در آن کشور دولت پاکستان مجبور و مکلف به جوابگویی در مقابل افغانستان باشد و خساره های جانی و مالی وارد شده بر افغان ها را جبران کند. اگر چه پاکستان همسایه افغانستان است اما این دلیل نمی شود که در مقابل حمایت های آنها از طالبان دست روی دست گذاشته و منتظر بمانیم تا آنها سکوت ملت و دولت را به گمان خود را تعبیر بیجا  کنند.

با همه آنچه گفته آمدیم نتیجه چنین میشود که طالبان اگر اهل صلح و آشتی بودند تا به حال با پیشنهاد دولت افغانستان و پشتیبانی جامعه بین الملی بار ها  به میز مذاکره حاضر گردیده و طرح های خویش را برای رسیدن به صلح را ارایه داشته و به پیشنهاد های صلح دولت افغانستان لبیک گفته و کشور را به یک صلح توافق شده ای دایمی میرساندند . بناء نباید به وعده و وعید های آنها بیشتر از این خوشبین بود و باید در مقابل آنها از یک طرزالعمل مشخص و بالمثل مانند خودشان استفاده کرد.