ملت افغان، ملت محکوم به فنا

نجلا زمانی -  آلمان

ضایعۀ جانکاه شهدای جمعی از سربازان و افسران قل اردوی 209 شاهین در شمال را به تمام ملت رنجدیدۀ افغانستان به خصوص - خانواده های داغدار- تسلیت و تعزیت عرض داشته، از بارگاه ایزد منان به عزیزان سفر کرده طلب غفران و شادی ارواح شان را نموده به خانواده های داغدار و به خون نشسته صبر جمیل و اجر جزیل خواستارم.

اگرچه پیامم دردی از دردهای ملت  و خانواده های داغدار را تسکین نمی دهد اما نمی توانم نسبت به این حادثۀ هولناک، تلخ و ناگوار که گریبانگیر ملت و سربازان وطنم که عزت، استقلال و آزادی را به سرزمینم به ارمغان می آورند و برای آب و خاک سرزمینم شرافت و شجاعت را جایگاه و معنا می بخشند آرام باشم.

ای کاش این حکومت این بار توضیح دهد که چه رسالتی در قبال ملت به خون نشسته دارد؟

ای کاش دولتمردانی که فقط و فقط از خون ملت، مردم، سربازان و افسران تغذیه می شوند و نصیب این قشر غیور، شجاع و مقاوم در قبال مسؤولیت خطیر و انسانی شان غیر از معاش ناچیز، محرومیت، معلولیت و معیبوبیت و سرانجام با هزاران امید خانواده هایشان را در غم از دست دادن به سوگ نشانده ترک دنیا می نمایند، در پیشگاه ملت و مردم حضور یابند و بگویند که دیگر حادثۀ مشابه ای رخ نمی دهد.

ای کاش عالی جنابان آقایان اشرف غنی و داکتر عبدالله به خانواده های داغدار این حادثه بگویند ما قدرت و ریاست مان را مدیون همین سربازان سلحشور و ملت مقاوم هستیم. بگویند دیگر بی تفاوت نیستیم، ما پاسخگو و مسؤول در قبال ملت هستیم. ای کاش این دفعه واکنش عملی از خود نشان دهند.

 برای ملت مقاوم و سربازان غیور وطنم که برای شنیدن درددل شان گوش شنوایی وجود ندارد، متاسف و متأثرم.

این دولتمردان با حضورداشت شان در این ولایت و عیادت از مریضان چه گفتنی ویژه در مقابل آه، ناله و اشک پدر و مادر داغدیده ای که چشم امید به فرزندان سرباز و نان آوران خانه و تکیه گاه زندگی شان دوخته بودند، خواهند داشت ؟ در قبال اشک های یتیم مظلومی که با از دست دادن پدر، آینده و زندگی اش را تباه شده می داند چه می گویند؟ در قبال زنان بیوده و بی سرپرستی که به شوک فرورفته اند چه می گویند؟  به خواهر و برادر شهیدی که شهادت نابهنگام برادرش را به باور نمی گنجاند و اشک حسرت را بر دیدگان دارند چه گفتنی دارند؟

آیا تقبیح کردن و رفتن عالی جنابان بر سر مزار این گلگون کفنان دردی از صدها درد ملت مظلوم و بیچاره را تسکین خواهد کرد؟ اعمال زشت را همه ملت ها تقبیح می کنند. من با قلمم تقبیح می کنم، سرباز وطنم با شجاعت و مردانگی اش تقبیح می کند، ملت با دیدگان اشکبار، صبر و استقامت و زبان و تو با همۀ قدرت، توان و امکانات دست داشته جهانی با دولتمردانت تقبیح می کنی فرق میان تقبیح افراد عادی جامعه و ملت مظلوم و درمانده و شما که در راس نشسته اید چه خواهد بود؟

بی تفاوتی های دردناک دولتمردان دربرابر حوادثی چون حادثۀ المناک ریاست امنیت ملی، حادثۀ تلخ  کمپنی، حادثۀ  غم انگیز400 بستر، حادثۀ دردناک شاه شهید، حادثۀ تأسف بار قندوز و ده ها حادثۀ کوچک و بزرگ آثار مخرب معلولیت، معیوبیت، به سوگ نشتسن خانواده ها و آثار روحی و روانی زیادی را بر پیکر جامعۀ ما وارد ساخته، افکار عمومی را جریجه دار می سازد و دل هر انسانی را به درد می آورد.

زمانی که خودم را به جای دولتمردان در رأس حکومت قرار می دهم واقعا در قبال ملت و جوانان وطنم شرمسار می شوم. جوانان درمانده ای که به خاطر ناهنجاریها و مشکلاتی که گریبانگیرشان شده جان را برکف گذاشته خطر مرگ را قبول کرده و مجبور به ترک دیار شده اند،  این دولت حتا در خارج هم آنها را آرام نگذاشت و حمایتی نکرد و دستور به برگشت به وطن و وعده های نا به جا و تأمین امنیت داد. تأسف می خورم به حال جوانان عزیزی که با درد غربت و دوری از کانون گرم خانواده با تمام مشکلات مهاجرت هر روز با برگه های دست داشتۀ ردی و یا دیپورتی با چشمانی اشک آلود و گلوهای بغض آلود که نه راهی برای برگشت دارند و نه راهی برای ماندن ناامیدانه زندگی می گذرانند و حال هم تماشاگه وعده های نادرست سردمداران حکومت مان هستیم، این است نتیجۀ تأمین امنیت و فراهم آوری تسهیلات به مردم و برگشت مهاجرین افغان به وطن.

حادثه ای هولناک تر و وحشتناک تر از این نیست که دولت نتواند حتا امنیت را در داخل مسجد برای سربازان و افسران متدین، شجاع، مدافع و حافظ جان و مال مردم برقرار نماید.

به وضعیت ملت و سربازان وطن باید گریست و گفت: سربازان غیور و شجاع وطنم وظیفه تان در طول تاریخ همیشه مقدس بوده و هست. شما مردانه می ایستید و همیشه با مردانگی و شجاعت تان به جهان ثابت ساخته اید که از کمبودها گلایه ندارید، شما قهرمانانی بااحساس و پرمسؤولیت در قبال جان، مال، وطن و مردم هستید. سربازان مقاوم وطنم ملت همه دوست تان دارند. شما مقاوم تر از آن هستید که دشمن بتواند شما را نابود سازد، آنقدر مقاوم و شجاع هستید که از پشت به شما خنجر وارد شد چون دشمنان کوردل و بزدل توانایی و یارای مقابله با فرزندان رشیدمان را ندارند و نخواهند داشت.

قطرات خون بر زمین ریختۀ  هریک از سربازان این مرز و بوم، ایستاده گی و معنویت قهرمانان ملت مان را سربلندتر و عزم شان را برای انجام رسالت عظیم و تاریخی بیشتر خواهد ساخت.

با قلبی آکنده از درد، رنج و تأسف به حال مردم و ملتم  امیدوارم این حادثه که یکی از حوادث تکان دهندۀ جهانی محسوب می شود و براثر سوء مدیریت، کم کاری ها و خطاهای حکومت و دست اندر کارانش است، آخرین حادثه باشد و دولت بتواند با واکنش عملی از حوادث شوم بعدی جلوگیری نماید.