سرمقاله
جیمز متیس، وزیر دفاع ایالات
متحده، در سخنانی در انستیتیوت صلح ایالات، گفت که مهمترین هدف راهبرد ایالات متحده
برای افغانستان رسیدن به مصالحه است.
آقای متیس گفت که زلمی خلیلزاد،
نماینده ویژه ایالات متحده در امور صلح افغانستان، به گونه جدی در این زمینه کار میکند.
اوتعریف از خلیلزاد داشته
و افزوده است "وی برای این موضوع سخت
کار میکند؛ بر تلاشهای صلح به رهبری و مالکیت افغانها. این رویکردی است که اکنون
میخواهیم حفظ کنیم و از دید ما این رویکرد کارا است؛ اما آن چه به گونه اندوه آوری،
پذیرش آن دشوار است، حرکت همزمان پیشرفت و خشونت است. کسانی را که از این مساله اندوهناک
استند درک میکنم؛ اما در ارتش ما هیچگاهی فکر نکردهایم که این یک مأموریت آسان خواهد
بود.»
این سخنان متیس در حال
مطرح میشود که هفده سال است امریکا در افغانستان حضور داشته و برای صلح در
افغانستان تلاش می نماید واما این تلاش ها در چند سال اخیر به یک معما تبدیل شده
است.
طالبان دوباره نفس گرفته و براساس گزارش سیگار حکومت
افغانستان اکنون تنها ۵۵.۵ درصد ولسوالیهای
کشور را در اداره اش دارد و یا در آن نفوذ دارند. این گزارش عمق نگرانی وعدم موفقیت مصالحه امریکا را با طالبان نشان
میدهد.
این درست است که پایان
دادن جنگ افغانستان درنتیجه گفتگو ، شیوه کم هزینه ای برای پایان دادن جنگ در
افغانستان است به تناسب اینکه منتظر بمانند تا یکی از جناح ها از نظامی پیروز شود
در صورتیکه این انتظار به پایان رسیده است و هیچ جناع هنور وارد مصالحه مستقیم و
دایم نشده است.
امریکا اینبار خوشبین است
که خلیلزاد در مصالحه باز خواهد کرد ، در چند سال قبل که فرصت های مصالحه بیشتر از
این روز بود و طالبان از حاکمیت و نفوذ کمتر برخور دار بود چرا مصالحه انجام موفق نداشت؟
با درنظرداشت نتایج
ناملموس صلح و مدیریت ناموفق جنگ امریکا در قبال طالبان، اکنون روند صلح و مصالحه
به یک رویا برای مردم افغانستان تبدیل است .
شکل گیری یک روند مصالحه
در افغانستان ، با چنین شرایط بسیار قریب الوقوغ به نظر نمی رسد. یکی از دلایل
اصلی برای این مسله این است که منازعه در افغانستان ، درحال حاضر برای حل آماده
نیست . هنوز جناح های درگیر به مرحله ای نرسیده اند که تصور کنند ادامه جنگ بی فایده
است، حد اقل نه در دیدگاه و نظریات جناح های که در میدان می جنگند. درحال که سایر
انواع چنین دریافتی می تواند جناح های درگیر را پشت میز مذاکره قراربدهد، ایجاد
چنین فضایی ، در یک بخش ، به احتمال زیاد نیازمند اقدامات اعضای جامعه بین المللی
است ، چیزی که هنوز به خوبی دیده نمی شود.
زمانیکه روند مصالحه
افغانی بوجود بیاید ، این روند باید تا حد ممکن همه شمول باشد . این روند ، باید
نه تنها علایق و منافع جناهای درگیر در جنگ ، بلکه از سایر بخشهای جامعه افغانستان
را نیز باید در نظر بگیرد.
یکی از عواملی که برای پیشبرد یک روند مصالحه
به سوی نتیجه گیری موفقانه ضروری است، ترتیب و تشکیل تقاضاهای سیاسی جناح های درگیر در منازعه است. روندهای
مصالحه باید روی مسایل بنیادی به توافق
برسند. در شرایط کنونی، طالبان و سایر گروه ها و جریان های شورشی در افغانستان
هنوز خواست های مشخص را به طور علنی بیان نکرده اند که این خود نشان چالش های جدی
در قبال مصالحه است.
یکی از مفیدترین اقدامات برای آماده سازی زمینه ها برای گفتگوی صلح در افغانستان
که تلاش برای شناسایی یک میانجی مناسب صورت بگیرد؛ کسی که بتواند خطوط ارتباطی را
میان جناح های درگیر باز کرده، یک روند اعتمادسازی را آغاز کرده و برای آغاز یک
گفتگوی ملی در رابطه به یک روند صلح همه شمول، زمینه سازی کند.
کشور های همسایه افغانستان که منافع شان به
افغانستان وابسته است و نقش اصلی در روند صلح افغانستان دارد چند پهلو و رویای عمل
نموده اند و امریکا تاهنور قادر به جلب حمایت انها در روند صلح افغانستان نشده
است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر