حسین جعفری
صبح که از خواب بیدار شدم، به این فکر می کردم که چگونه می توانم دنیای اطرافم را تغییر بدهم،تغییری همگون که باعث حرکت رو به جلو شود، هم برای خودم و هم برای اطرفیانم. دنیایی از جنس همدیگر پذیری و تعامل.
به دنبال این بودم که چگونه می شود این تفکر را عملی ساخت.آنچه در ذهن من آمد مهفوم "ورزش " بود.
ورزش امروز به عنوان عامل نزدیک کننده ی انسان ها و احساسات به یکدیگر مطرح است.
این عامل می توانست مرا به تغییر روزمره گی و ایجاد تغییر مثبت یاری کند، حالا ابعاد جسمی و روحی و معنوی دیگرش را باید به طور مفصل تر بحث کنیم که شاید از موضوع بحث ما خارج باشد.
من از همان روز مسیر تغییر مثبت را برگزیدم و خوشحالم از اینکه ورزش را به عنوان منادی صلح و دوستی در رگه های افکار خود دارم و معتقدم ورزش به عنوان سلاحی بر ضد خشونت و افکار منفی می تواند کمک کند تا ما بر مشکلات فائق آییم.
می گویند:< فکر سالم در بدن سالم> فکر سالم انسان های سالم را می پروراند و فرمانروایی می کند پس ذهن و فکر سالم مؤید ایجاد تغییرات مثبت برای اعتلای بنیاین های جسمی و اندیشه های سازنده در جامعه است.
انسان های صلح دوست و صلح طلب همواره به فکر ایجاد آرامش و فضای مؤدت و اسلوب نشاط هستند.انجایی که دل ها و جسم ها از یکدیگر دور و محجور هستند و راه ها منقطع از یکدیگرند، آرامش و صلح نمود نخواهد یافت.زبان ورزش اصولاّ زبان نزدیکی اقوام و ملل است.
فارغ از هرگونه بازی سیاسی، مفاهیم ورزش و صلح می توانند کاری بکنند کارستان.
امروزه افراد زیادی تحت عنوان "ورزشکار" در رقابت های درون کشوری و بین المللی با یکدیگر رقابت می کنند، اما نکته ی مهم اینست که در پشت پرده ی این رقابت، یک پیام مهم از هر دو طرف مطرح است و آن هم دوستی دو طرف رقابت کننده است مخصوصا اگر رقابت کنندگان از دو کشوری باشند که دچار خصومت هستند.
چه بسا این میدان رقابت می تواند باعث رفع کدورتها و تعامل و گفتگو، هر چند اندک میان آن دو طرف شود و این باعث پیدایش جرقه های امید در آینده برای حل مسئله و ایجاد فضای صلح آمیز میان آن دو کشور گردد، این مهم امکان پدیر نیست جز از راه ورزش و رقابت.
موضوع صلح و ورزش تا اندازه ای به هم تنیده هستند که سازمان ملل متحد برای یک دوره ی سه ساله ورزشکاران مطرح هر کشور را به عنوان سفیر صلح خود معرفی می کند. روح الله نیکپا که در بازیهای المپیک 2012 لندن از طرف افغانستان شرکت کرده بود و صاحب مدال هم شد از طرف این سازمان جهانی به عنوان سفیر صلح برگزیده شد.
از دیگر سفیران صلح ورزشکار می توان به محمد علی کلی فقید آمریکایی و ماریا شاراپووا، تنیس باز زن اهل روسیه اشاره کرد.
این امر بیانگر آن است که ورزش و ورزشکاران همیشه می توانند پیام آور بزرگی برای ایجاد صلح و فضای همدیگر پذیری برای هر کشوری باشند.
این سفیران ماموریت دارند تا از اهداف والای سازمان ملل که ترویج فرهنگ صلح و تعامل و دوستی است دفاع کنند و به گسترش آن و تشویق ملل خود کمک کنند.
در افغانستان، ورزش عامل ایجاد پیوند و دوستی میان اقوام مختلف است. با توجه به این گفته که ورزش دوستی آفرین است و دوستی باعث ایجاد فضای صلح می شود، می توان گفت که ورزش صلح می آفریند.
این فضای صلح اگر بخواهد از راه گفتمان و راهکار های سیاسی فراهم شود، نیاز به سال ها زمان دارد اما ورزش و صحنه ی رقابت های ورزشی این زمان را برای ما کوتاه تر می کند.
از جمله رقابت هایی هستند که در ایجاد فضای مودت و دوستی و همدیگر پذیری و (PCL) لیگ برتر فوتسال ، فوتبال، لیگ صلح کریکت نزدیکی اقوام مختلف در افغانستان در سال های اخیر نمونه های درخشانی بودند.
بنابراین ورزشکاران و فضای ورزشی می تواند به عنوان بانیان دوستی پیام صلح و همزیستی مسالمت امیز، آرامش و لبخند و همدیگرپذیری را چه در میدان رقابت و چه در خارج آن است به همه جا تسّری دهند.
فضای صلح جز با اراده ی همگانی از طرف همه ی ما امکان پذیر نیست، این فضا با اسلحه و باروت بوجود نخواهد آمد.
پس چه خوشایند است که فضای صلح با ورزش و ورزشکاران بوجود بیاید و این یعنی "ورزش، سفیر صلح".
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر